10/12/11

Εγωισμός ώρα 0

Εγωισμός. Είναι ακόμα ένα καλά μεταμφιεσμένο είδος φόβου. Φοβάσαι να ανοιχτείς, φοβάσαι να ρίξεις τα μούτρα σου γιατί δεν ξέρεις αν όλες αυτές οι υποχωρήσεις θα σε βγάλουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα ή θα καταλήξεις να πληγωθείς. Κρατάς αντίσταση στα θέλω σου επειδή φοβάσαι τον πόνο της απόρριψης και μετά το συναίσθημα της απογοήτευσης είναι μεγαλύτερο. Πόσο καλά μπορεί να νιώθεις ξέροντας πως υπήρχαν πράγματα να κάνεις για να διορθώσεις ή να σώσεις μια σχέση (οποιασδήποτε μορφής) και εσύ κάθισες στο θρόνο του εγωισμού σου περιμένοντας τα προβλήματα να λυθούν από μόνα τους?
Ναι εγώ είμαι το ίδιο άτομο που έλεγα πως κανείς δεν πρέπει να πέφτει χαμηλά (για τα δεδομένα του) και να ρίχνει τον εγωισμό του γιατί στο τέλος όταν φας τα μούτρα σου τουλάχιστον θα έχεις την αξιοπρέπειά σου για παρέα. Τρία λάθη υπάρχουν σ αυτή τη λογική
α) Εγωισμός και αξιοπρέπεια δεν είναι το ίδιο πράγμα
β) Όλα είναι σε συνάρτηση με τα θέλω σου και πόσο ειλικρινής αποφασίζεις να είσαι με τον εαυτό σου και τον άλλον άνθρωπο
γ) Δεν κάνεις υποχωρήσεις και δε συμβιβάζεσαι και δε ρίχνεις τα μούτρα σου για τον άλλον γιατί αυτό θεωρητικά είναι λάθος, αλλά καταλήγεις να συμβιβάζεσαι με την παρέα της μοναξιάς και όχι με την παρέα του ατόμου που είχες επιλέξει αρχικά.
Το να φέρεσαι εγωιστικά στις σχέσεις σου δεν είναι κάτι που μπορείς να ελέγξεις ή να περιορίσεις. Είναι κομμάτι του εαυτού σου που όσο και να καταπιεστεί θα είναι πάντα ο τρίτος τροχός στις σχέσεις σου. Μια μέρα όμως θα έρθει ένα άτομο από εκεί που δεν το περιμένεις και θα διώξει τον εγωισμό, τις δεύτερες σκέψεις και όλους σου τους φόβους με ένα βλέμμα. Αυτό που πρέπει να ελπίζεις είναι πως θα είσαι το κατάλληλο άτομο κι εσύ για εκείνον.
Όλος ο κόσμος, οι φίλοι, οι συγγενείς, ακόμα και οι άγνωστοι που κάποιες φορές βρίσκουμε σαν τελευταία λύση για παρηγόρια, πάντα δίνουν την ίδια συμβουλή : ο εγωισμός δε βγάζει πουθενά, μόνο μας κρατά μακριά από τα θέλω μας. Άλλη μια κλισέ φράση που όλοι έχουμε ακούσει λίγο πολύ είναι πως όταν βρεθεί το κατάλληλο πρόσωπο για μας θα το καταλάβουμε...
Αυτό που δεν μας εξηγεί κανείς γιατί ίσως δεν υπάρχει σωστός τρόπος δεδομένου πως κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστή περίπτωση είναι πως "ο κατάλληλος άνθρωπος" δεν είναι ο πρίγκιπας με το άσπρο άτι ή η κορασίδα με την μακριά ξανθιά πλεξούδα βγαλμένοι από τα ουτοπικά παραμύθια που θα έρθουν και θα μας φανερώσουν μια πόρτα στο μαγικό κόσμο που μας έκρυβαν τόσο καιρό οι λάθος επιλογές μας, ούτε ο τίτλος "κατάλληλος άνθρωπος" είναι τόσο βαρύγδουπος που πρέπει να μας έρχονται αμέσως στο μυαλό εκκλησάκια ερημικά, λίγοι και καλοί καλεσμένοι, κουφέτα και μπομπονιέρες και να φτύνουμε τον κόρφο μας. Ο κατάλληλος άνθρωπος δεν είναι αυτός που θα σε κάνει να ακούς εξωπραγματικά καμπανάκια και θα φοβάσαι πως πρέπει να σε κάψουν στην πυρά σαν άλλη μάγισσα του μεσαίωνα, ούτε αυτός που θα βλέπεις μια παράξενη λάμψη γύρω του λες και κατέβηκε από άλλο πλανήτη ή έχει παστωθεί στο glitter, είναι αυτός ο άνθρωπος που θα σκάσει τις περισσότερες φορές από εκεί που δεν το περιμένεις για να σε ξεμπλοκάρει. Αυτός που θα σε κάνει να αναθεωρήσεις τις απόψεις σου για τον έρωτα, που θα σε βάλει να ακυρώσεις παλιότερες θεωρίες σου, αυτός που θα διώξει μακριά τον εγωισμό σου και που όταν θα πέσεις "χαμηλά" για χάρη του, δε θα νιώθεις ντροπή ούτε πως χάνεις την αξιοπρέπειά σου, αλλά θα αισθάνεσαι πως κάνεις ό,τι περνά από το χέρι σου για να του αποδείξεις όσα νιώθεις.
Και ναι όλα ακούγονται ωραία και λουλουδιαστά όμως υπάρχει και μια πολύ αρνητική πλευρά σε όλα αυτά που μόλις περιέγραψα. Υπάρχει αυτή η ύπουλη περίπτωση, κάποιος που είναι κατάλληλος για σένα να μην σε βλέπει με τον ίδιο τρόπο. Το να σε βλέπει και εκείνος τοιουτοτρόπως δεν είναι προϋπόθεση της καταλληλότητάς του. Δυστυχώς μπορεί να τη ζεις μόνος σου όλη αυτή τη μετάλλαξη τη στιγμή που το έτερον σου ήμισυ θα παλεύει για ακόμα μια φορά με τους φόβους και τον εγωισμό του.
Και τότε τί κάνεις? Δεν έχω ιδέα!
Πάντα πίστευα πως όταν βρεις τον άνθρωπο που όντως είναι για σένα, τότε όλα είναι εύκολα, αβίαστα, ήρεμα, κανείς δεν πληγώνεται, κανείς δε συμβιβάζεται και ζεις αυτή την ιδανική σχέση που όσα δίνεις παίρνεις και όσα παίρνεις δίνεις. Υπάρχουν όμως τέτοιες σχέσεις? ή είναι ένας ακόμα μύθος της αστικής κοινωνίας για να μας υπενθυμίζει πόσο καλύτερη ήταν η ζωή μας κάτι αιώνες πριν και να μας ρίχνει με τα μούτρα στην εργασιοθεραπεία ως μόνη λύση διαφυγής? Ίσως, αν τελικά για τον κατάλληλο άνθρωπο στη ζωή σου δεν είσαι κι εσύ ο καταλληλότερος, τότε ίσως αυτό να σημαίνει πως πρέπει να προσπαθήσεις περισσότερο. Σε κάνει να είσαι κατώτερος στη σχέση, σε κάνει να συμβιβάζεσαι με λιγότερα απ' αυτά που προσφέρεις. Η διαφορά όμως είναι πως αν έχεις πειστεί πως αυτός ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου είναι ο κατάλληλος για σένα τέτοιες εγωιστικές σκέψεις δεν περνάνε πια από το μυαλό σου και το μόνο που σε νοιάζει είναι να σου δώσει μια ευκαιρία να του δείξεις πόσο καλά μπορείτε να είστε μαζί.
Θα καταφέρεις ποτέ να είσαι ευτυχισμένος με κάποιον που δε σε βλέπει με τον ίδιο τρόπο? Δεν ξέρω! Ελπίζεις πάντα πως μπορεί μεν να μην του έδιωξες τον εγωισμό και τους φόβους του με την πρώτη ματιά, αλλά πως μπορείς με προσπάθεια να καταφέρεις να τον φέρεις εκεί που βρίσκεσαι. Θα έχει και περισσότερο ενδιαφέρον άλλωστε... όλα έτοιμα πρέπει να τα βρίσκουμε?

No comments:

Post a Comment