9/1/13

Κονστρουκτιβισμός, θρησκεία, πολιτική και μια εικονική πραγματικότητα




Λένε πως όταν φοβάσαι μη χάσεις κάτι, σημαίνει πως έχεις κάτι σημαντικό στα χέρια σου. Σημαίνει πως κρατάς κάτι τόσο πολύτιμο και αγαπητό που δεν μπορείς να σκεφτείς τη ζωή σου χωρίς αυτό.
Όταν όμως το αντικείμενο δεν είναι κάτι υλικό αλλά ένας άνθρωπος ή μια ιδέα είναι σα να προσπαθείς να κρατήσεις το νερό του ποταμού στάσιμο.
Κάποιος σοφός άνθρωπος μου είπε πως η αγάπη ίσως είναι το μόνο αλτρουιστικό συναίσθημα στον κόσμο όπως τον ξέρουμε. Γιατί όταν αγαπάς κάποιον, τον αφήνεις να φύγει. Γιατί όταν αγαπάς και ξέρεις ότι η ευτυχία του ανθρώπου σου δεν είναι μαζί σου, προτιμάς να ευτυχίσει μακριά σου. Ο έρωτας από την άλλη είναι η εγωιστική φύση του ανθρώπου... Θες τον άλλον δίπλα σου γιατί δεν αντέχεις μακριά του.
Και ναι φοβάσαι να αφήσεις κάτι πολύτιμο να κυλήσει από τα χέρια σου.. αλλά δεν προτιμάς να του ανταποδόσεις το καλό που σου έχει προσφέρει?
Ο κάθε άνθρωπος στη ζωή μας έχει να μας μάθει κάτι. Περνάμε μαζί με άλλους ανθρώπους καλές αλλά και κακές εμπειρίες, κι αυτές είναι οι καθοριστικές στιγμές που μας αλλάζουν και μας διαμορφώνουν. Είναι όμως και κάποια άτομα που ο ρόλος τους είναι τόσο σημαντικός, είτε γιατί τους γνωρίσαμε στην κατάλληλη στιγμή της ζωής μας, είτε γιατί μιλούσαν τη γλώσσα μας, ήμασταν από τον ίδιο πλανήτη, οπότε τα λόγια τους είχαν άλλη βαρύτητα και επίδραση πάνω μας. Αυτοί οι άνθρωποι συνήθως είναι εκείνοι που δεν ήρθαν για να μείνουν. Ήρθαν για να κάνουν ένα δυνατό χτύπημα και να μας αλλάξουν τροχιά.
Οι άνθρωποι δεν αγαπούν τις αλλαγές γιατί τους ξεβολεύουν και τους τρομάζουν. Προτιμούν να υποκύψουν στο συμβιβασμό της καθημερινότητας, προτιμούν τη ρουτίνα και το γνωστό παρά το παράτολμο άγνωστο. Και είναι λογικό. Μεγαλώνοντας μειώνονται τα κουράγια σου και δε θες πια να δοκιμάζεις τις δυνάμεις και τα όριά σου. Θες απλά να ηρεμήσεις, να αράξεις σε ένα λιμάνι. Υπάρχουν βέβαια και οι άνθρωποι που προσωπικά θαυμάζω, που μέχρι το τέλος ζουν μια περιπέτεια και είναι έτοιμοι ανα πάσα στιγμή για τις μεγαλύτερες αλλαγές. Δεν ξέρω κατα πόσο είναι ευτυχισμένοι, δεν ξέρω αν τους τρέφει η αδρεναλίνη και αυτό είναι που κρατά τη ζυγαριά τους σε ισορροπία. Κάποιες φορές σκέφτομαι πως ίσως να είναι και εκείνοι οι άνθρωποι που δεν έχουν βρει ακόμα αυτό που θα τους κάνει να μείνουν στάσιμοι. Ίσως δεν έχουν βρει τη συνθήκη που θα είναι ο δικός τους παράδεισος, η δική τους Ιθάκη. Γιατί? Γιατί δεν το έψαξαν, γιατί πληγώθηκαν και παραιτήθηκαν απ' αυτό το στερεοτυπικό μοτίβο? Γιατί απλά σκέφτονται διαφορετικά και πιστεύουν πως δεν υπάρχει μια και μόνη Ιθάκη? Δε με νοιάζει να τους καταλάβω. Απλά τους θαυμάζω.
Πολλά πράγματα έχω σταματήσει να προσπαθώ να καταλάβω, κι έχω συνειδητοποιήσει πως αυτή η τακτική έχει λειτουργήσει προς το συμφέρον μου.
Το πρώτο πράγμα που αμφισβήτησα ήταν η θρησκεία!
Γιατί να πιστεύω σε ένα Θεό πατέρα παντοκράτορα? Το ότι γεννήθηκα στην Ελλάδα και βαφτίστηκα χριστιανή ορθόδοξη ήταν ένα τυχαίο γεγονός. Αν γεννιόμουν σε κάποιο άλλο κράτος θα πίστευα σε έναν άλλο "μοναδικό" Θεό. Υπάρχουν τόσοι μοναδικοί Θεοί που αν το καλοσκεφτείς είναι η απόδειξη πως ο άνθρωπος δεν έχει ιδέα για την αλήθεια και δεν έχει το παραμικρό αποδεικτικό στοιχείο να υποδείξει το "σωστό". Γιατί να προσπαθώ να καταλάβω μια ανώτερη δύναμη που έφτιαξε τον κόσμο όλο? Από το σύμπαν μέχρι το πιο μικρό μυρμήγκι? Είναι πέρα από τις δυνατότητες του ανθρώπινου μυαλού να συλλάβει κάτι τέτοιο, άρα γιατί να πιστεύω σε μια πρόχειρη λύση? Σε μια προσπάθεια να ονομάσουμε αυτό που δεν ξέρουμε και δεν καταλαβαίνουμε και να του δώσουμε μορφή? Δε με νοιάζει λοιπόν να κατανοήσω αυτή την ανώτερη δύναμη και κατέληξα κάπως έτσι να λυτρώσω τον εαυτό μου από φανατισμούς και καθωσπρεπισμούς που υποτάσσει μια κουλτούρα που παράγει δυστυχισμένους και καταπιεσμένους ανθρώπους. Ταυτόχρονα δε όταν πετάς από πάνω σου την έννοια θρησκεία και πίστη πέραν από πιο ελεύθερος είσαι και πιο δυνατός γιατί γνωρίζεις πως στις δύσκολες στιγμές δεν πρόκειται να απευθυνθείς σε κανέναν Θεό να σε σώσει ή να σε βοηθήσει. Πρέπει να σταθείς μόνος στα πόδια σου, να πιστέψεις στη δύναμη του ανθρώπου και συγκεκριμένα τη δική σου και να βρεις το δρόμο σου.
Με την ίδια λογική σταμάτησα να προσπαθώ να καταλάβω πράγματα που με δεσμεύουν ή με πληγώνουν. Δε θέλω να καταλάβω τον πολιτικό χώρο, τις σκοπιμότητες, τις συνωμοσίες και τη διαφθορά. Δε θέλω να καταλάβω γιατί παραδείγματος χάριν αυτή τη στιγμή η Ελλάδα βρίσκεται σ' αυτή την κατάσταση ούτε να μπω σε θεωρίες συνωμοσίας που λένε πως τα πάντα ήταν προσχεδιασμένα για να φτάσουμε σ' αυτό το σημείο. Θέλω να ελπίζω και να προσπαθώ για το από δω και πέρα. Και ναι ίσως το σκεπτικό μου να είναι λάθος, διότι μόνο όταν εξετάζεις τα λάθη του παρελθόντος δεν πέφτεις στο δις εξαμαρτείν. Αυτός δεν είναι ο ρόλος της ιστορίας? Να μας διδάσκει για τα λάθη του παρελθόντος για να τα αποφύγουμε στο μέλλον? Ναι όμως αν εγώ βρίσκομαι σ' αυτή την κατάσταση από λάθη μιας διεφθαρμένης κυβέρνησης τι να μάθω και τι να μην επαναλάβω? Ποιο το νόημα του να προσπαθείς να αποδόσεις ευθύνες σε άτομα που ξέρεις ότι θα μείνουν αλώβητα? Και πιο είναι το ηθικό δίδαγμα? Να μην ξαναψηφίσεις αυτούς που σε έφτασαν στην εξαθλίωση? Μα, πρώτον εγώ δεν τους ψήφισα ποτέ άρα δεν έχω να αλλάξω κάτι και δεύτερον αν το πράγμα ήταν προσχεδιασμένο θα ήταν δεδομένο ότι θα γίνει ανεξαρτήτως ηγετικής φιγούρας.
Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως υπάρχουν τόσα πράγματα γύρω μας για τα οποία υποθέτουμε χωρίς να ξέρουμε, βγάζουμε συμπεράσματα γι αυτά ενώ μας λείπουν στοιχεία, και τα αφήνουμε να μας επηρεάζουν άδικα. Για τις δικές μας πράξεις πρέπει να σκεπτόμαστε, για όσα μπορούμε να ελέγχουμε, για όσα είμαστε οι Μοναδικοί υπεύθυνοι και υπαίτιοι.
Τι πειράζει να σταματήσουμε να ασχολούμαστε και να προσπαθούμε να καταλάβουμε γκρίζα πράγματα? Γιατί να μην μπορούμε να διαλέξουμε και να διαμορφώσουμε την πραγματικότητά μας? Γιατί είναι λάθος να κάνουμε τα στραβά μάτια? Γιατί να μας νοιάζει αν θα πουν ότι ζούμε σε ένα ροζ ψεύτικο συννεφάκι? Γιατί να είμαστε κακοί άνθρωποι αν από επιλογή δε θέλουμε να κοιτάξουμε τα άσχημα πράγματα τις ζωής και ονομαζόμαστε αδιάφοροι?
Είχα μπει σε μία κουβέντα περίπου ένα χρόνο πίσω και υπερασπιζόμουν τον εμπορικό κινηματογράφο και τις στημένες φωτογραφίσεις. Η απάντηση που έλαβα είναι πως αυτά είναι ψεύτικα πράγματα. Πως οι σκληρές ταινίες με βιασμούς και εγκλήματα είναι η πραγματικότητα και πως τα παραμύθια είναι για τα παιδιά. Πως άνθρωποι σαν εμένα που "αδιαφορούν" για τα προβλήματα της καθημερινότητας έχουν χαλάσει την κοινωνία και πως το να γυρίζεις την πλάτη στο πρόβλημα του άλλου είναι η χείριστη συμπεριφορά. Πως η φωτογραφία δεν είναι μέσο για να παράγεις όμορφες εικόνες αλλά μέσο πληροφόρησης και ο ρόλος που της αρμόζει είναι σε πολεμικές ανταποκρίσεις και σε ρεπορτάζ για τους μετανάστες και τους ναρκομανής στην Ομόνοια.
Για μένα η φωτογραφία είναι ένα μέσο για να φτιάχνεις όμορφες συνθέσεις που δίνουν χαρά, κέφι αισιοδοξία και έμπνευση στον θεατή. Που δίνουν φως στην γκρίζα, γεμάτη άγχη και προβλήματα ζωή του. Και οι ταινίες είναι μια ευκαιρία να αποδράσουμε. Να ζήσουμε για λίγο τη ζωή που θα θέλαμε ή να δούμε κάποιον να κάνει πράγματα που δε θα τολμούσαμε, να δούμε μια διαφορετική ζωή απ' αυτή που ζούμε, να μπούμε για μιάμιση ώρα σε έναν διαφορετικό κόσμο. Γιατί να μην αφιερώσω χρόνο από τη ζωή μου για να διασκεδάσω και να συγκινηθώ και να τις αφιερώσω για να δω το πόσο άθλια άσχημη μίζερη και βρώμικη μπορεί να γίνει η ζωή μας? Γιατί να θέλω να βλέπω ιστορίες παιδιών που βιάζονται? (βλέπε "an american crime" γιατί από εκεί ξεκίνησε η παραπάνω κουβέντα)
"Η θεωρία του κονστρουκτιβισμού έχει ως βάση τη πραγματιστική παραδοχή ότι η αλήθεια δεν  είναι μία αντικειμενική, αμετάβλητη, αδιαπραγμάτευτη και απόλυτη και για αυτό η αξία της είναι σχετική. Αντίστοιχη αξία έχει και  η γνώση της, γι’ αυτό δεν υπάρχει απόλυτη και αντικειμενική γνώση ή εξήγηση του κοινωνικού κόσμου. Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι η υποκειμενική οικοδόμηση της γνώσης μέσα από πολλαπλά νοήματα και σημασιοδοτήσεις, που προσδίνει ο καθένας. Σηματοδοτούνται κάποιες παραδοχές που καθορίζουν την κονστρουκτιβιστική θεώρηση της μάθησης: α) δεν υφίσταται το αλάθητο της επιστήμης, β) κάθε γνώση επιδέχεται ερμηνείας, γ) υπάρχουν πολλές και κατασκευασμένες πραγματικότητες, ανάλογα με τον τόπο, το χρόνο και την προοπτική και δ) η γνώση είναι διαπραγματεύσιμη, δομείται και διαχέεται μέσα στην ομάδα, μέσω μίας πορείας αλληλεπιδράσεων και στοχαστικών προσεγγίσεων."
Με λίγα λόγια ο καθένας ανάλογα με το χαρακτήρα, την ψυχολογία και τις ανάγκες του διαμορφώνει μια δική του πραγματικότητα. Αν λοιπόν, υπάρχει πάνω από μία αλήθεια και πάνω από μία πραγματικότητα, η ύπαρξη της μίας δε να μην αναιρεί και να ακυρώνει τις υπόλοιπες, γιατί να μπει κάποιος στη διαδικασία να αντιληφθεί τον κόσμο του διπλανού του? Ή ακόμα χειρότερα την πραγματικότητα ολόκληρου του κόσμου συγκεντρωτικά? Είναι καλύτερο να μην προσπαθείς να καταλάβεις και να κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις όταν κάποιος πάει να σου δείξει μια "αλήθεια" που δεν ταιριάζει στον κόσμο σου.
Αυτό που ίσως οφείλω να καταλάβω είναι πως ο κόσμος μου δεν είναι απαραίτητο (μάλλον απίθανο θα το έλεγα) να αρέσει και σε κάποιον άλλο. Μπορεί για μένα να είναι ονειρικά πλασμένος αλλά για κάποιον έξω απ' αυτόν να φαντάζει "λάθος". Γι αυτό πρέπει να σταματήσω να πληγώνομαι όταν προσκαλώ κάποιον να μπει στον κόσμο μου και αρνείται. Πρέπει να δέχομαι την δική του πραγματικότητα και να μην έχω το θράσος η δική μου να αναιρέσει τη δική του. Πρέπει να αφήνω αυτόν που αγαπάω να φεύγει. Χωρίς να προσπαθώ να καταλάβω, χωρίς να πληγώνομαι.
Και όπως πάντα εγώ μπορώ να διαμορφώνω τη δική μου πραγματικότητα και να κάνω ότι δεν καταλαβαίνω. Αυτή είναι η ομορφιά του κονστρουκτιβισμού :P

""Του είπε "πάμε να φύγουμε" με λάμψη στα μάτια
κι εκείνος απάντησε "να πάμε που?" αγανακτισμένος και κουρασμένος
"Δε με νοιάζει ρε γαμώτο" σκέφτηκε "εγώ μαζί σου πάω παντού
Μακριά θέλω να ναι μόνο, να κάνουμε μια νέα αρχή, οι δυο μας
"
Αλλά δεν έφυγαν...
Ίσως αύριο....""


8/17/13

Διακοπές τέλος



Επιστροφή στο κλεινόν άστυ λοιπόν..
Λίγο μαυρισμένη, μελανιασμένη από χτυπήματα, τουμπανιασμένη από τα τσιμπήματα των κουνουπιών και με την υπέροχη αίσθηση ζεστασιάς και αγαλλίασης που σε πιάνει γυρίζοντας σπίτι σου.
Η Αθήνα σχεδόν άδεια αφού οι περισσότεροι έχουν μόλις αναχωρήσει για το δεκαπενταύγουστο, και έτσι η πόλη φαντάζει ακόμα πιο στενάχωρη και παρατημένη. Τα "ενοικιάζεται" και "πωλείται" παντού γύρω σου σε κάνουν να έχεις φλας μπακ από τις εποχές που ακόμα και καλοκαίρι τα μαγαζιά δούλευαν, ο κόσμος πηγαινοερχόταν και μπορεί να γκρίνιαζε για τη ζέστη και για την κίνηση αλλά κυκλοφορούσε και το χαιρόταν. Ναι, μια κάποια μιζέρια σε πιάνει.
Σε λίγο μπαίνει ο Σεπτέμβρης και μια νέα χρονιά ξεκινά.. Κι ενώ θα έπρεπε να σημαίνει και μια νέα αρχή μοιάζει σα να είναι απλά η συνέχεια της υπάρχουσας κατάστασης. Καμιά φορά νιώθω σα να έχω πέσει στη θάλασσα σε τρικυμία και προσπαθώ να βγω στη στεριά. Δεν προλαβαίνω να πάρω βαθιά ανάσα
για να κολυμπήσω δύο μέτρα και με ρίχνει κάτω το ένα κύμα μετά το άλλο. Μόνο που δυστυχώς αυτό δεν το περνάω μόνο εγώ και το ξέρω. 
Λίγο πολύ όλοι έχουμε τα ίδια προβλήματα... Τα οικονομικά λόγω κρίσης, την ανησυχία για το μέλλον λόγω ηλικίας, λόγω κρίσης και λόγω της φύσης του ανθρώπου (που υπό αυτές τις συνθήκες γιγαντώνεται), το φόβο για την ασφάλεια τη δική μας και των γύρω μας.. Τον τελευταίο καιρό όλο άσχημες ειδήσεις ακούγονται. Δολοφονίες, βιασμοί, άγρια εγκλήματα.. Αναρωτιέμαι αν ο κόσμος ήταν πάντα έτσι και δεν είχαμε την ευκαιρία να το ξέρουμε επειδή κάποτε δεν υπήρχε το διαδίκτυο και τα νέα δεν ταξίδευαν ποτέ. Σαφώς μέσα σε όλα αυτά ο καθένας έχει τα προσωπικά του προβλήματα. Ψυχολογικές αναζητήσεις προσπαθώντας να βρει ο καθένας ποιός είναι που πάει αλλά και ποιός θα ήθελε να είναι και που θα επιθυμούσε να οδεύσει.. Ο ρυθμός ζωής μας όμως δεν αφήνει χρόνο και χώρο για να λύσεις αυτά τα θέματα. Δεν υπάρχει πρόσφορο έδαφος για φιλοσοφικές σκέψεις. Όταν η πραγματικότητα σε βαράει αδυσώπητα και εσύ πρέπει να βρεις τρόπους να επιβιώσεις δεν γίνεται να είσαι σε κατάσταση νιρβάνας και διαλογισμού. 
Και κάπως έτσι προσπαθώντας να λύσεις τα βιοποριστικά σου προβλήματα μπαίνεις στη διαδικασία να πάρεις βιαστικές αποφάσεις και να βάλεις τη ζωή σου σε μια τροχιά που ίσως δεν θέλησες ποτέ, απλά δεν είχες χρόνο ή ακόμα και την ευχέρεια της επιλογής. Είναι σα να μπαίνεις στον αυτόματο πιλότο και μηχανικά να πρέπει να κινηθείς.
Και μέσα σε όλα αυτά μπαίνει και το αγαπημένο μου κομμάτι των διαπροσωπικών σχέσεων. Οι σχέσεις σα σχέσεις, οποιασδήποτε φύσεως, είτε ερωτικές, είτε φιλικές, είτε οικογενειακές δεν αποτελούν πρόβλημα. Προβλήματα δημιουργούνται μέσα στις σχέσεις όταν δεν έχεις χρόνο να ασχοληθείς με αυτές, να τους δώσεις τη σημασία που τους αρμόζει, την
υπομονή που τους χρειάζεται.. Αλλά όταν δε βρίσκεις δουλειά, όταν χάνεις το σπίτι σου, όταν δεν έχεις ιδέα για το άμεσο μέλλον, όταν φοβάσαι για το αύριο και δεν μπορείς πλέον να είσαι αισιόδοξος για τη ζωή σου και την πορεία σου και όταν δεν είσαι καν σίγουρος για τις επιλογές σου, πως μπορείς να βρεις ισορροπία στις σχέσεις σου με άλλα άτομα? 
Ναι όταν έχεις κάποιον να σε στηρίζει είναι εξαιρετικό, όταν κάποιος είναι εκεί για να σε φροντίζει και να σε αγαπά, νιώθεις όταν μπαίνεις στην αγκαλιά του όπως όταν γυρίζεις σπίτι σου μετά από βδομάδες. Όταν όμως αυτός ο άνθρωπος ζητά? Είσαι έτοιμος να του δώσεις πίσω τα αντίστοιχα? Ή είσαι έτοιμος να του δώσεις αυτό που χρειάζεται και αναζητά για να νιώσει καλά? Και πόση ηρεμία, ψυχραιμία, αντοχή και υπομονή μπορείς να δείξεις σ' αυτό το άτομο? Μήπως καταλήγεις να το βλέπεις σαν ένα ακόμα πρόβλημα? Μήπως απομονώνεσαι για να έχεις ένα λιγότερο κύμα να σε χτυπάει στο πρόσωπο και να σε τραβάει πίσω? Είναι αυτή η λύση?
Και εξακολουθώ να αναρωτιέμαι αν όλα αυτά είναι δείγμα της εποχής μου.. Αν μια γενιά πίσω ή δύο, οι άνθρωποι είχαν ίδια προβλήματα. Η ρουτίνα και η μιζέρια συμβαδίζει με την κρίση ή απλά με την ενηλικίωση? 
Κι εκεί που είμαι έτοιμη να πω ότι θα συμβιβαστώ με όσα συμβιβάστηκε και ο υπόλοιπος κόσμος κι ότι μάλλον είναι μια διαδικασία που πρέπει να συμβεί, το βράδυ πριν κοιμηθώ εξακολουθώ να ονειρεύομαι τη ζωή - ταινία που πάντα ήθελα. Τώρα πια με καμία αισιοδοξία αλλά με πικρία και με τύψεις που αφήνω αυτό το κομμάτι του εαυτού μου ακόμα ζωντανό. Γιατί να αφήνεις τον εαυτό σου να σε πληγώνει θυμίζοντάς σου όλα όσα ήθελες και όπως όλα δείχνουν δεν πρόκειται να αποκτήσεις? Αλλά από την άλλη πόσο σωστό είναι να διαγράφεις πλευρές του εαυτού σου και να γίνεσαι σιγά σιγά κενός? Μήπως όλοι μοιάζουν άνθρωποι - ρομπότ που φέρονται μηχανικά γιατί άρχισαν να διαγράφουν κομμάτια του εαυτού τους? Κι αν ναι ποιός ζεί λιγότερο επώδυνα? Εκείνοι που δεν ονειρεύονται και δεν αισιοδοξούν και δεν ονειροπολούν ή εγώ που το κάνω αλλά πληγώνομαι με την προοπτική και τις πιθανότητες να γίνουν όσα θέλω πραγματικότητα?

Μικρότερη ήθελα μια καριέρα. Τίποτα άλλο. Ήθελα τη φήμη τη δόξα και την καταξίωση, τα χρήματα δεν με ενδιέφεραν. Πάντα ήθελα να έχω τόσα ώστε να μπορώ να καλύπτω τις ανάγκες μου και να μου περισσεύουν και για δυο τρεις ανάγκες πολυτελείας (πχ. ένα ταξίδι, ένα αυτοκίνητο, μια καλή συσκευή ήχου και εικόνας..) όχι υπερβολές. Ένιωθα την ανάγκη να αναγωρίσει κάποιος το ταλέντο μου, να μου πει μπράβο, να υπάρχει κόσμος που με εκτιμά και με θαυμάζει μέσα από το έργο μου. Ήθελα να είμαι συμπαθής σε πολλούς αλλά μόνη. 
Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως δε με αφορά η εκτίμηση του πολύ του κόσμου, απομυθοποίησα τη φήμη και τη δόξα και το μόνο που ήθελα ήταν μια ήρεμη ζωή με έναν άνθρωπο που θα είναι για μένα η οικογένειά μου. Και φίλος και αδερφός και πατέρας και σύντροφος. Που θα μοιράζομαι μαζί του στιγμές που θα πηγαίνουμε ταξίδια που θα είμαστε ο ένας για τον άλλον και θα αντιμετωπίζαμε μαζί τον κόσμο. Που θα ήταν το σπίτι μου. 
Κι αυτό το "όνειρο" μέρα με τη μέρα διαλύεται. Γιατί?
Γιατί καθημερινά ακούω τη φράση "η ρουτίνα σκοτώνει τον έρωτα" και δυστυχώς βλέπω πως ισχύει, για όλους τους παραπάνω λόγους και για κάποιους ακόμα.
Δεν υπάρχει όρεξη, δεν υπάρχει διάθεση, δεν υπάρχει αισιοδοξία. Ο καθένας θέλει να κάτσει ήρεμα να αντιμετωπίσει μόνος του τα προβλήματά του και η τόσο στενή ύπαρξη ενός ατόμου δίπλα του του δημιουργεί μεγαλύτερα προβλήματα απ' όσα έχει. Βάλε στην εξίσωση και τη θεωρία ότι ο άνθρωπος είναι "ζώο πολυγαμικό" και την ολοκληρώσαμε την εικόνα. "Άλλον αγαπάς μ' άλλους μιλάς κι αλλού κοιμάσαι" που έχουν πει και οι φίλοι NEBMA τις εποχές που η Φουρέιρα ήταν ακόμα στις Mystique.
Επειδή λοιπόν αυτό είναι κάτι που βλέπω σχεδόν παντού γύρω μου, πρόκειται για μια πραγματικότητα που απλά πρέπει να δεχτώ. - κάπως έτσι σκοτώνεις τα θέλω σου.- 

Ο παππούς μου παντρέυτηκε τη γιαγιά μου σε αντίρρηση όλων. Με μηδέν λεφτά στην άκρη έφτιαξαν το σπίτι τους, πέτυχαν στις δουλειές τους, γύρισαν όλο τον κόσμο, μεγάλωσαν τα παιδιά τους.. Είχαν πείσμα και άντεξαν και έζησαν μια ζωή μαζί. Η γιαγιά μου 15 χρόνια μετά το θάνατό του είναι ακόμα ερωτευμένη μαζί του και μιλάει γι'αυτόν.
Ο παππούς τις Μαριλένας έτρεξε ολόκληρη διαδρομή με τα πόδια δίπλα στο τραίνο που έφευγε παίρνοντας την καλή του μακριά του. Τη συνάντησε με το που κατέβηκε και δε χωρίστηκαν ποτέ ξανά

Κάποτε η αγάπη και ο έρωτας ήταν εκείνα από τα οποία αντλούσαμε την αισιοδοξία και την χαρά, εκείνα που μας έδιναν κουράγιο.. Πόσα πράγματα να έχουν αλλάξει μέσα σ' αυτά τα χρόνια?
Κι αναρωτιέμαι μήπως γεννήθηκα σε λάθος εποχή.. Μήπως με χάλασαν οι τόσες ταινίες και ο κινηματογράφος.. Μήπως είμαι πολύ ρομαντική και ονειροπόλα και πρέπει να μεγαλώσω. Αλλά τι γίνεται αν το πρέπει και το θέλω δεν ταιριάζουν?
Μακάρι να ήξερα το "σωστό"...
Και όλα αυτά ήταν λίγο πολύ οι σκέψεις που με συντρόφεψαν τις 4 ώρες του γυρισμού στην Αθήνα. Από αύριο οι σκέψεις θα καταλαγιάσουν και θα μπουν στο πίσω μέρος του μυαλού όπως όλες τις υπόλοιπες μέρες. Από αύριο θα ξεκιν

ήσω διάβασμα για τη σχολή που δεν μ' αρέσει, από αύριο θα αρχίσει πάλι η αναζήτηση εργασίας,από αύριο τα κεφάλια μέσα, από αύριο... από αύριο διακοπές τέλος

6/28/13

Facebook


Καταρχάς να χαιρετήσω το αγαπητό κοινό! Μου λείψατε, σας έλειψα το γνωστό αμοιβαίο πάθος...
Σήμερα είχα ανάγκη να επιστρέψω στα παλιά λημέρια, στην παλιά μου γειτονιά, και να αφήσω τη σκέψη μου να γεμίσει την ψηφιακή αυτή άσπρη σελίδα. 
Και ναι ήρθε και η ώρα η δική μου να μιλήσω για ένα χιλιοειπωμένο και καθόλου πρωτότυπο θέμα. Παρθενογένεση δεν υπάρχει το ξέρουν όλοι, οπότε δε θέλω γκρίνιες.. Facebook λοιπόν!
Καθημερινά, σα φυσιολογικός άνθρωπος, μπαίνω στο προφίλ μου, κοιτάζω το wall και τα νεύρα μου σπάνε σε μικρά κομματάκια. Αποφάσισα να ανοίξω το στόμα μου και να τα πω μέσω του πολυαγαπημένου μου blog γιατί θα έσκαγα


5 things I hate about facebook
(και ναι με σειρά προτεραιότητας) 
5. Φωτογραφίες - αποφθέγματα ζωής. Όχι άλλο κάρβουνο! Αν δω άλλη μια φορά φωτογραφία με ηλιοβασίλεμα, σκιά γυναίκας να κλαίει και από πάνω τη φράση "Άστον να φύγει. Αν σ'αγαπά θα γυρίσει, αν δε γυρίσει δε σε αγάπησε ποτέ" θα βγάλω φλύκταινες. Όλα αυτά τα "τσιτάτα" που συνήθως αφορούν αισθηματικά ή μηνύματα τσαμπουκά και υποτιθέμενης δύναμης ή ακόμα χειρότερα αυτά της ταπεινότητας με εξοργίζουν. Δεν αναφέρομαι σαφώς στις έξυπνες ατάκες... Μόνο σ' αυτά που δεν καταλαβαίνεις αν ο άλλος τα ανέβασε για να περάσει μήνυμα σε κάποιον συγκεκριμένο ή γιατί θέλει να σου δείξει με μια ολοκληρωμένη παρουσίαση εικόνας και γραμμάτων τη στάση ζωής του. "Αν παίξεις με τα συναισθήματά μου, θα παίξω με το μυαλό σου. Εγώ θα ξενερώσω εσύ όμως θα τρελαθείς"

  

4. Like στα ίδια μου τα post. Γιατιιιιιιί? Είναι σα να ολοκληρώνεις τη φράση σου και να ρωτάς "Δεν τα είπα τέλεια?". Ή μάλλον όχι είναι σα να συμπληρώνεις μόνος σου "Τέλεια τα είπα!". Άσε να το πει κανείς άλλος ρε φίλε. Για να το ανεβάζεις το ρημαδοτράγουδο προφανώς σ' αρέσει, για να το κάνεις το post σίγουρα το εγκρίνεις και για να αποφασίσεις να κάνεις upload τη φωτογραφία και να την βάλεις και profile σου αρέσεις σ'αυτήν! 



3. Το κράξιμο προς τον άγνωστο παραλήπτη. "Το ξέρω ότι μιλάς πίσω από την πλάτη μου και έχω να σε ενημερώσω αυτό : άμα τολμήσεις να πεις έστω και το αρχικό του ονόματός μου θα σου ξεμαλλιάσω το καμένο σου μαλλί και θα σου βγάλω τα νύχια με το απαίσιο παρακμιακό γαλλικό μανικιούρ! κατάλαβες κουκλίτσα μου?" Γιατί δεν τα λες στην κουκλίτσα από κοντά? Γιατί δεν τα γράφεις τουλάχιστον σε μήνυμα και να της το στείλεις? Έστω στο wall της! Όχι... πρέπει να κάνεις τη διαφορά και να γράψεις προς όλο τον κόσμο ( του what's up :P συγνώμη αλλά μου ήρθε σα φυσική συνέχεια της πρότασης! πλύση εγκεφάλου στα καλύτερά της). Και τι περιμένεις ακριβώς? Να σου απαντήσει από κάτω η κουκλίτσα και να τσακωθείτε με κοινό? Να τρομάξει που την ξεφτιλίζεις δημοσίως να πιάσει το μήνυμα και να κάτσει στ αυγά της? Να σε ρωτήσουμε οι "fb friends" τι έχεις, τι έγινε και ποια.... κουκλίτσα σε πείραξε? Εν το μεταξύ από γυναίκα άντε μπορώ να το δεχτώ αλλά όταν το κάνει άντρας δεn αντέχεται ρε......... "κουκλίτσα" μου!



2. Η τεχνική του ψαρεύω κοπλιμέντα. Ναι λέω για αυτές τις ατάκες που παίζουν κυρίως κάτω από φωτογραφίες και λένε "Το ξέρω ότι δεν είμαι όμορφη απλά ήθελα να την ανεβάσω..." ή "αφού δε με βλέπω τόσο χάλια στον καθρέφτη γιατί να βγαίνω τόσο άσχημη?" και τα ακόμα χειρότερα τύπου παραδέχομαι το ψώνιο μου (άρα το ξορκίζω?_) "πω πρέπει να σταματήσω να ανεβάζω φωτογραφίες!" "πρέπει να σταματήσω να κοιτάζω πάνω στο θεό όταν βγαίνω πικς" "πρέπει να σταματήσω να βγάζω μέχρι και στη στάση του λεωφορείου πικούλες.. είμαι τόσο ψώνιο!" Εμ... σου έχω νέα! Μπορείς να σταματήσεις! Είναι στο χέρι σου! Και επίσης στο χέρι σου είναι να μην ανεβάσεις τη φωτογραφία αν δε σου αρέσει(ς)! Πόσο δύσκολο?



1. Οι αναγκαστικοί friends! Ναι! το πιο σπαστικό όλων είναι οι φίλοι που υπάρχουν στη λίστα σου και εύχεσαι να μην υπήρχαν. Φίλοι από παλιά που ντρέπεσαι να διαγράψεις, πρώην που δε θες να κάνεις εσύ πρώτος τη μικρότητα που λέγεται delete, συγγενείς όπως αδέρφια/ξαδέρφια που δεν μπορείς να σβήσεις από τη στιγμή που έκανες το λάθος να γίνεις friend! Είναι άτομα που μπορεί να κάνουν όλα τα παραπάνω και να γλιτώνουν το ξεκαθάρισμα που κάνεις κάθε μήνα στη λίστα των φίλων. Είναι τα άτομα που μπορεί και να μην κάνουν τίποτα στραβά, απλά να μη βρίσκεις λόγο να υπάρχουν οι ενημερώσεις τους στον τοίχο σου. Δε λέω θέλει κότσια να διαγράψεις κάποιον ειδικά αν ξέρεις ότι αργά ή γρήγορα θα συναντηθείτε ή θα μιλήσετε. Και επειδή εγώ είμαι ένας άνθρωπος που δεν μπορώ να περιορίζομαι σε τέτοιες συμβάσεις γιατί πνίγομαι βεβαίως βεβαίως, έχει φάει πολύς κόσμος Χ, σου λέω φίλε αναγνώστη πως στην ερώτηση "γιατί με έσβησες?" σε πιάνει μια αμηχανία. Αλλά από το να ζορίζεις τον εαυτό σου και να βλέπεις κάθε μέρα πρόσωπα που δε θες και απόψεις που σου τη σπάνε κάντο! To fb είναι προσωπική υπόθεση. Είναι ένας χώρος που διαμορφώνεις, ένα πάρτι στο σπίτι σου που καλείς όποιον γουστάρεις! Όποιος δε φέρεται καλά sorry alla no martini no party (οι διαφημίσεις μου κατέστρεψαν τη ζωή!)

PS. Τα link για instagram, και το KEEP CALM σε οποιαδήποτε μορφή! Και σαφώς τα # hashtags # DUDE δεν είσαι στο twitter ξύπνα!!!!!!!!

Και τώρα η ώρα του κοινού! 
"Τι νευριάζει εσάς γύρω από το facebook?"

-"αυτοί που κράζουν όσους ασχολούνται πολύ με το fb και στην ουσία είναι χειρότεροι"

-"όταν κάποιος κράζει τους άλλους λες και ο ίδιος είναι άγιος"

-"οι δήθεν, αυτοί που ζούνε για το fb, οι μικρόψυχοι που δεν κάνουν like από ζήλια ενώ ξέρεις τα γούστα τους, αυτοί που άτυπα ανταγωνίζονται, η αδιαφορία για σημαντικά άρθρα και η τάση μόνο για εύπεπτα αστειάκια..."

 
Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς! Το περήφανο Articuno επέστρεψε άγνωστο για πόσο! μέχρι την επόμενη ανάρτηση φιλιά και αν θυμάται κανείς το poke ας ποκάρει 3 άτομα όποια θέλετε έτσι για το γαμώτο που δεν το χρησιμοποιεί κανείς πια :P 

12/23/12

Kavinsky - Nightcall (Drive Original Movie Soundtrack)

Κατήφορος, Ανήφορος


Αυτή η κλισέ φράση που λένε πάντα σε κάποιον που τον έχει πάρει από κάτω όλη η μιζέρια που τον περιβάλλει περιστασιακά στη ζωή του "όταν πιάσεις πάτο το μόνο που σου μένει είναι να ανέβεις" έχει μεγάλη δόση αλήθειας.
Η ζωή μας είναι ένας κύκλος, μία ρόδα αν θες. Το ένα τέταρτο του κύκλου είναι οι χαρές, το δεύτερο οι λύπες και τα λοιπά τέταρτα είναι οι στιγμές ηρεμίας και ουδετερότητας (κι αυτές είναι ιδιαίτερα σημαντικές για την ισορροπία). Αν ο τροχός αυτός γυρίζει όσο η ζωή μας προχωράει είναι λογικό πως θα περνάς συχνά πυκνά απ' όλα τα στάδια. Σίγουρα όταν είσαι σ αυτό το effin τέταρτο της λύπης παύλα στενοχώριας παύλα μιζέριας παύλα έχει διαλυθεί το σύμπαν μου, σου φαίνεται πως το αύριο θα έρθει μόνο για να φέρει κι άλλα αρνητικά που θα σε βαρύνουν και πως δεν αντέχεις άλλο. Σε νιώθω!
Αν κοιτάξεις όμως λίγο πιο προσεχτικά τον τροχό που σου περιέγραψα πιο πάνω θα δεις ένα μικρό διαχωριστικό άξονα ακριβώς μετά το τέταρτο της στενοχώριας. Είναι αυτές οι μικρές σχεδόν ανεπαίσθητες στιγμές που αντιλαμβάνεσαι πως ήρθε η ώρα να αλλάξεις.. Ήρθε η ώρα να σηκωθείς από ντουβάρια, κρεβάτια, πολυθρόνες και καναπέδες και να βγεις από την κρυψώνα σου. Αντιλαμβάνεσαι κάπως, σχεδόν διαισθητικά πως τα άσχημα τελείωσαν. Νιώθεις λίγο πιο δυνατός. Μη φανταστείς πως τη μία μέρα είσαι ένα σκουλήκι που σούρνεται στη γη και την επόμενη είσαι ο Ηρακλής και δε συμμαζεύεται. Αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι που λέει κι ο σοφός λαός.
Ξυπνάς μια μέρα και βλέπεις τον εαυτό σου, ή κάποιος σαν απο μηχανής Θεός έρχεται και σου δείχνει το πλάσμα που έγινες μέσα στη μιζέρια αυτού του τετάρτου του τροχού σου. Και λες ένα "Ώπα!" (κι όχι η καρδιά μου η σωρώπα!)
Και ναι σ αυτό το διάστημα που ήσουν στα down σου έχουν μαζευτεί πολλά πράγματα που αμέλησες. Κυρίως τον εαυτό σου, τις υποχρεώσεις σου και τα θέλω σου, όχι τόσο τους γύρω σου... Κι αυτά θα αργήσεις να τα ισορροπήσεις. Αλλά νιώθεις μια εσωτερική δύναμη να αρχίσεις πάλι κάτι καινούριο. Κάτι που θα σε γεμίζει. Μια νέα προσπάθεια. Μπορεί βαθιά μέσα σου να μην είσαι σίγουρος πως ο τροχός γύρισε και η ζωή συνεχίζεται και να θες να κάνεις μια δραστική κίνηση για να κινητοποιήσεις εσύ τα πράγματα. Αυτό δεν το έχω εξακριβώσει.
Κι εκεί που νιώθεις δυνατός και είσαι έτοιμος να κάνεις την επανεμφάνισή σου στον κόσμο πιο δυνατός από πριν (κι εδώ κολλάει και το άλλο κλισέ "ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό") αλλά επειδή είπαμε πως δε γίνεται τη μια μέρα να είσαι sloth και την άλλη ο Chuck Norris σου μπαίνουν στο μυαλό αμφιβολίες.
- Κι αν πάλι φάω τα μούτρα μου?
- Κι αν ξεκινήσω κάτι και δεν έχει την εξέλιξη που θα ήθελα?
- Δεν μπορώ να δω άλλο ένα project μου να αποτυγχάνει
- Δε μπορώ να επενδύω συνέχεια σε λάθος άτομα και να την πληρώνω εγώ

Ναι! όλα αυτά είναι ένα θέμα. Αλλά να σου πω κάτι? Όταν ήσουν μικρός και ξεκίνησες να μαθαίνεις ποδήλατο χωρίς βοηθητικές σακατεύτηκες εκατό φορές αλλά δεν το έβαλες κάτω. Γιατί τώρα? Και θα μου πεις (και δανείζομαι θεϊκή ατάκα από φίλο Μαυρέα) "Ναι αλλά αν είχα κάνει wind surfing και μου δάγκωνε το πόδι καρχαρίας δε θα πήγαινα σακάτης άνθρωπος με ένα πόδι να ξαναπροσπαθήσω!"
Μ αρέσει ο αντίλογος και θα προσπαθήσω να αντικρούσω!
Καταρχάς ελπίζω και εύχομαι κανείς να μην έχει ζήσει τόσο μεγάλη απογοήτευση από τη ζωή του που να του ταιριάζει η μεταφορά με τον καρχαρία και το χαμένο πόδι. Όσο κι αν νιώθουμε προς στιγμήν πως το πρόβλημά μας είναι βουνό μετά από λίγο καιρό με μια πιο αντικειμενική και ψυχρή ματιά βλέπουμε πως δεν είναι ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να μας έχει συμβεί (με ελάχιστες τραγικά άσχημες εξαιρέσεις). Οπότε όταν αντιλαμβάνεσαι πως το πρόβλημά σου μάλλον σε κατατάσσει στην μεταφορά με το ποδήλατο, τότε κάνε το βήμα και σήκω!

Μιας που είναι σχεδόν το τέλος της χρονιάς αυτής και εφόσον αυτό το blog το αντιμετωπίζω περισσότερο σαν ημερολόγιο θα σου πω αγαπητέ αναγνώστη που τόσο καιρό έχουμε γίνει φίλοι πια τα δικά μου τα προβλήματα, για να νιώσεις κι εσύ καλύτερα, να δεις πως ίσως υπάρχει κι άλλος κόσμος που αντιμετωπίζει τις ίδιες δυσκολίες με σένα. Για να σου δώσω κουράγιο λοιπόν και κάνοντας και μια ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε έχω τα εξής προβλήματα :

- Νιώθω πως έχω κάνει λάθος επαγγελματικές επιλογές. Αμφισβητώ τον εαυτό μου και το ταλέντο μου και έχοντας απογοητευτεί από διάφορα projects που δεν πήγαν καλά (βασικά δεν προχώρησαν καθόλου) νιώθω τόσο βεβαρημένη που δεν μπορώ να αρχίσω από την αρχή.
- Φοβάμαι πως όλα τα παραπάνω είναι δικιολογίες γιατί ουσιαστικά δεν κυνήγησα ποτέ τίποτα με πάθος και δεν έδωσα το 100% του εαυτού μου, και η μητέρα μου έχει δίκιο πως είμαι μια τεμπέλα.
- Είμαι εγκλωβισμένη σε μια σχολή που τη σιχαίνομαι γιατί πληρώνω εφηβικές βλακείες και αποφάσεις ζωής που δεν ήμουν έτοιμη να πάρω, κι από την άλλη φοβάμαι να αφήσω την σιγουριά του φοιτηταριού γιατί τότε θα πρέπει να αντιμετωπίσω μια πολύ πιο σκληρή κι αβάσταχτη πραγματικότητα
- Νιώθω πως τα άτομα με τα οποία έκανα τρελή παρέα και πίστευα πως θα ήμασταν φίλοι μια ζωή έχουν πάρει διαφορετικό δρόμο από τον δικό μου και κάπου στην πορεία χαθήκαμε. Πλέον οι διαφορές μας είναι πολύ αισθητές και τα κοινά έχουν αρχίσει να εξασθενούν.
- Έχω απογοητευτεί από την ανεκτικότητα που έδειξα σε συγκεκριμένα άτομα που δεν άξιζαν ούτε τα μισά απ όσα προσέφερα. Ένα από τα χειρότερα συναισθήματα στον κόσμο είναι να νιώθεις μ@λ@κας. Να καταλαβαίνεις πως ο άλλος σε εκμεταλλεύτηκε! Και όχι δεν το λέω σε φάση σκαλωμένης γκόμενας που μιλάει για τον πρώην. Το λέω σαν πλήρως απογοητευμένος άνθρωπος από τις "φιλίες" του. Είναι δύο συγκεκριμένα άτομα που με έχουν νευριάσει σε σημείο να κλαίω από την τσίτα και θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο κατεβατό με παράπονα παύλα κράξιμο για τη συμπεριφορά τους αλλά δεν αξίζει. Γιατί 1. δεν θα αλλάξουν. Αν μπορούσαν να καταλάβουν πόσο λάθος ήταν ή αν τους ένοιαζε δε θα είχαν φερθεί έτσι. 2. Εγώ θα γίνω μικροπρεπής και θα θίξω τον εαυτό μου και τις κάποτε επιλογές μου. Δυστυχώς ή ευτυχώς κάποτε ήταν επιλογή μου να τους κάνω παρέα.

Αλλά σήμερα νιώθω διαφορετική!
Νιώθω μια περίεργη σιγουριά πως αυτά θα τα αφήσω πίσω μου.
Νιώθω πως θέλω να αρχίσω καινούρια πράγματα. Βαρέθηκα να κοιτάζω όλους τους άλλους να κινητοποιούνται κι εγώ να μένω στάσιμη και να αφήνω τις μέρες να περνάνε. Μακάρι να μην είναι λόγια της στιγμής και μακάρι να είμαι σ αυτό το μεταίχμιο που ο τροχός γυρίζει και αλλάζω τέταρτο!
Θέλω να σταματήσω να αγχώνομαι, να ξεκινήσω  να διαβάζω για να τελειώνω με την ηλίθια σχολή, να σταματήσω τα πισωγυρίσματα και τις δεύτερες τρίτες και τέταρτες ευκαιρίες σε άτομα που δεν τις αξίζουν, να γίνω πάλι η δυναμική Ελένη που πίστευε στον εαυτό της και στις δυνάμεις της, που όταν κάποιος δεν της έκανε του τράβαγε ένα κόκκινο Χ και γινόταν ιστορία. Θέλω να ξεκινήσω να ασχολούμαι με πράγματα που αγαπάω, να δημιουργήσω, να φωτογραφίσω, να αρχίσω να γράφω για ταινίες, να ξεκινήσω ένα vlog γιατί όχι? Γιατί να κάθομαι να χαζεύω τόσους και τόσους αμερικάνους που δίνουν συμβουλές για make up, σχολιάζουν διάσημα βίντεο και λένε τi έφαγαν για πρωινό και να μη μιλάω στην κάμερα αντί να γράφω? Θέλω να κάτσω να σκεφτώ ένα πλάνο, να γυρίσω πίσω και να βρω με ηρεμία τι είναι αυτό που με γεμίζει στα επαγγελματικά μου και με ψυχραιμία να το πιάσω από την αρχή. Θέλω τουλάχιστον να προσπαθήσω.

Μια ευχή για την καινούρια χρονιά είναι να μην αφήνετε τους φόβους τα άγχη και τα λάθος άτομα που έχετε μαζέψει στη ζωή σας να σας κρατάνε πίσω. Η ζωή συνεχίζεται και ο τροχός γυρνά και δε λέει ο καινούριος χρόνος να σε βρει κρυμμένο κάτω από το κρεβάτι να κλαις γιατί η ζωή σου είναι χάλια κι έπεσες από το ποδήλατο!

9/22/12

Η ζωή έχει τη γεύση που της δίνεις (να να να νανα)


Τελευταία ακούω συχνά τη φράση "Δεν πρέπει να στηρίζεις την ευτυχία σου πάνω σε άλλους αλλά να είσαι ο μόνος υπεύθυνος για αυτήν". Κυρίως σε άμεση συσχέτιση με τα προσωπικά και το έτερον ήμισυ
Τη σκέφτομαι συχνά πυκνά. Όταν είμαι down και ψάχνω τι μου φταίει και πως μπορώ να το διορθώσω, όταν ζω αυτές τις μικρές ευτυχισμένες στιγμές και προσπαθώ να καταλάβω που οφείλονται...
Σε κάποια φάση της ζωής μου ήμουν κι εγώ πολύ υπέρ αυτής της φράσης. Σκεφτόμουν πως το να στηρίζεις την ευτυχία σου πάνω σε κάποιον άλλο άνθρωπο είναι δείγμα αδυναμίας, αγκίστρωσης και πολύ needy (έψαξα να βρω αντίστοιχη μονολεκτική λέξη στα ελληνικά αλλά δεν τη βρήκα). Δείχνει πως έχεις ανάγκη τον άλλον και πως δίχως εκείνον έχεις πρόβλημα που είσαι ανίκανος να λύσεις μόνος.


Όλες αυτές οι λέξεις : αδυναμία, αγκίστρωση, ανικανότητα, ανάγκη, πρόβλημα ακούγονται βαριές και δε σε αφήνουν ίσως να δεις, γιατί μπαίνει στη μέση ο εγωισμός και η περηφάνια, πως είναι η πραγματικότητα. Ναι! υπάρχουν καταστάσεις που νιώθεις αδύναμος όπως όλος ο κόσμος και που δε μπορείς να λύσεις προβλήματα μόνος σου αλλά χρειάζεσαι τη βοήθεια κάποιου άλλου.
Και πάλι όσο μιλάμε για τον οποιονδήποτε άλλο μπορεί ο εγωισμός σου να το δεχτεί ότι κάποια στιγμή χρειάζεσαι ένα χέρι βοηθείας. Όταν όμως μιλάμε για τη σχέση σου δε θες να το παραδεχτείς ότι "πέφτεις" στην ανάγκη του άλλου. Γιατί?
Γιατί ενσυνείδητα ή και υποσυνείδητα πάντα υπάρχει στο κεφάλι μας αυτό το παιχνίδι κυριαρχίας. Η σχέση είναι ένα παιχνίδι που πρέπει να κερδίσεις. Να περνάς καλά και να έχεις λιγότερα συναισθήματα από τον άλλο για να μη βρίσκεσαι υπό, και να κρατάς πισινές για να μην πληγωθείς όταν η σχέση τελειώσει. Στρατηγικές και αηδίες γνωστές σε όλους είτε τις υιοθετούμε είτε τις δεχόμαστε.
Όταν λοιπόν πάνω απ' όλα είναι ο εαυτός σου και η εξουσία, και να χρειαστείς τον άλλο δε θα το δεχτείς. Αν χωρίσετε και σου λείπει ούτε θα τον ζητήσεις πίσω ούτε θα παραδεχτείς τα συμπτώματα στέρησης. "Δε με θέλει αυτός μία? Δεν τον θέλω εγώ δέκα!"


Ένας άλλος λόγος που δεν μπορεί κάποιος να στηρίζει την ευτυχία του στους άλλους ανθρώπους είναι γιατί δεν έχουμε πάντα όλοι τα ίδια ζητούμενα. Αν εγώ για να είμαι ευτυχισμένη θέλω τον Johnny Depp συγνώμη αλλά δεν πρόκειται να γίνει. Αλλά ακόμα και το Γιώργο από τη γειτονιά μου να θέλω για να είμαι ευτυχής, πρέπει : α) να με θέλει κι αυτός β) να με θέλει για όσο τον θέλω εγώ. Το δύσκολο στις σχέσεις είναι το timing. Σε μια ιδανική σχέση τα άτομα πορεύονται μαζί, περνάνε μαζί όλα τα στάδια και ξενερώνουν ταυτόχρονα. Μη σου πω μένουν και φίλοι χωρίς να πληγώνεται στην πορεία κανείς με την επόμενη ευτυχία του άλλου. Αυτό βέβαια είναι τόσο ουτοπικό όσο το να υπάρξει παγκόσμια κομουνισμός από την τελευταία αποικία ιθαγενών σε μια μακρινή γωνιά του Αμαζονίου μέχρι την πιο πλούσια αστική καπιταλιστική μεριά της Ελβετίας, μέχρι την μακρινή Κορέα που κλαίνε ακόμα με το ζόρι για το θάνατο του Κιμ Γιονγκ Ιλ

Κι έτσι καταλήγεις πως δεν έχεις και δεν πρέπει να έχεις ανάγκη κανέναν. Μαθαίνεις να σκληραγωγείς τον εαυτό σου για να μην πληγωθείς. Να μην καλομάθεις στο συναίσθημα και στις μικρές στιγμές ευτυχίας με άλλους. Να είσαι μόνος σου αποκλειστικά υπεύθυνος για τα καλά πράγματα που σου συμβαίνουν.
Ακόμα κι όταν παρατηρείς πως για ένα μεγάλο διάστημα σε καθημερινή βάση οι μικρές δόσεις
ευτυχίας δεν είναι από τις φουσκίτσες τις κοκα κόλα αλλά από αυτόν το ξεχωριστό άνθρωπο που έχεις δίπλα σου, εσύ θα πρέπει να σκεφτείς πως καλά θα κάνεις να μη συνηθίζεις γιατί πρέπει να τηρήσεις την παράδοση που σε θέλει υπεύθυνο για τις χαρές τις ζωής σου! (Τον έχεις καταλάβει τον ειρωνικό τόνο στη χροιά της υπέροχης φωνής μου.)

Αυτά σκεφτόμουν μέχρι πρότινος. Αλλά τότε πέρασα σε ένα δεύτερο επίπεδο σκέψης και είπα "Οκ. Δε θα στηρίξω την ευτυχία μου στο αγόρι μου, γιατί θα είμαι σκαλωμένη γκόμενα." Και που να τη στηρίξω βρε αδερφέ?
Είναι μεγάλο ψέμα αυτή η ατάκα να στηρίζεσαι στον εαυτό σου γιατί αυτό σημαίνει πως είσαι μόνος ή τουλάχιστον κρατάς τους άλλους σε απόσταση. Μόνοι όμως μπορούν να ζήσουν μόνο τα θηρία και οι Θεοί. Και δε νομίζω να είναι κανείς μας κάτι απ' τα δυο
Πάντα και για όλα χρειάζεται η αλληλεπίδραση με τους άλλους και στο τέλος δεν περνάει τίποτα από το χέρι σου.


Και ποιά είναι τέλος πάντων αυτή η μορφή ευτυχίας που έχει στηριχτεί εξολοκλήρου πάνω σου?

Θα μου πεις το να πάρεις ένα πτυχίο γιατί βασίζεται αποκλειστικά στον δικό σου κόπο και διάβασμα.
Ρε φίλε μου, το πτυχίο αυτό καθαυτό, δεν είναι που σου σχηματίζει το χαμόγελο στα χείλη, είναι η χαρά πως κάνεις τους γύρω σου περήφανους και η ανυπομονησία να το πεις σε όσους αγαπάς και ξέρεις πως θα χαρούν για σένα.
Αντίστοιχα και η δουλειά που πάλι είναι δικός σου αποκλειστικά κόπος και προσωπική φιλοδοξία.

Υπάρχουν κενά σ αυτή τη φράση λοιπόν
"Δεν πρέπει να στηρίζεις την ευτυχία σου πάνω σε άλλους αλλά να είσαι ο μόνος υπεύθυνος για αυτήν"


Η ευτυχία δεν είναι αέρας
Είναι ένα βάζο μπισκοτάκια στο πιο ψηλό ντουλάπι του σπιτιού με γεύση από παράδεισο. Προσπαθείς να τη φτάσεις αλλά μόνος σου δε μπορείς.

Κατάλαβα πως τελικά αυτό που πρέπει να προσέξεις δεν είναι να είσαι εσύ ο υπεύθυνος της ευτυχίας σου, αλλά σε ποιόν θα στηριχτείς. Γιατί μόνος σου δεν πας πουθενά. Τουλάχιστον στο δικό μου το μυαλό.

Κι έτσι λοιπόν συγνώμη αν το θεωρείς needy αν το βρίσκεις χαζό και παιδιάστικο, ανεύθυνο και επικίνδυνο, σκαλωμένο και αδύναμο αλλά εγώ θέλω να έρθεις εσύ να με βοηθήσεις να πιάσω το βάζο με τα μπισκότα και μετά να το τσακίσουμε παρέα.


9/5/12

Τικ τοκ τικ τοκ

Ο χρόνος είναι παράξενο πράγμα. Όσο και να προσπαθούμε να τον μετρήσουμε ή να τον ελέγξουμε αποτυγχάνουμε. Είναι αξιοθαύμαστο πως ένα λεπτό μπορεί να φανεί αιώνας, μια βδομάδα να κυλήσει σα νερό, ένα δευτερόλεπτο να κρατήσει για πάντα και μια ζωή να φανεί σαν μόλις μερικές μέρες.
Όλα αλλάζουν ανάλογα με το πρίσμα μέσα από το οποίο τα κοιτάς. Αν το πρίσμα είναι ο έρωτας και το αντικείμενο θέασης ο χρόνος τότε τίποτα δεν αντιστοιχεί με τα πραγματικά δεδομένα.
Ποιός μπορεί να μετρήσει το πάγωμα του χρόνου όταν βλέπεις για πρώτη φορά εκείνο το ξεχωριστό άτομο στη ζωή σου και καταλαβαίνεις πως είναι έρωτας με την πρώτη ματιά?
Ποιός μπορεί να μετρήσει την ταχύτητα που περνάνε οι μέρες που είστε μαζί, γελάτε, αγκαλιάζεστε, παίζετε... ?
Ποιός μπορεί να μετρήσει τα δευτερόλεπτα που μας χωρίζουν μέχρι να ανοίξω την πόρτα και να δω το πρόσωπό σου?
Όλα είναι σχετικά. Ακαθόριστα.. Χαοτικά θα έλεγε κανείς.
Καμιά φορά νιώθεις πως όταν είστε μαζί ο χρόνος σταματά, ο κόσμος όπως τον ξέρεις αλλάζει. Μπαίνεις σε ένα παράλληλο σύμπαν, που όλα γύρω -σκοτούρες, έγνοιες, προβλήματα, υποχρεώσεις- κινούνται σε slow motion. Κι όταν ακούς το "πρέπει να φύγω..." γυρνάς απότομα σε κανονικούς συμβατικούς ρυθμούς. Σαν ανώμαλη προσγείωση.
Και καμιά φορά, τις δύσκολες ώρες του τσακωμού το θυμωμένο βλέμμα των δευτερολέπτων κρατάει πολύ παραπάνω και σου μένει σαν ολόγραμμα μπροστά σου ακόμα κι όταν ο άλλος έχει αλλάξει ύφος.
Δε θα μιλήσω για την ώρα του χωρισμού... εκεί μάλλον ακόμα και οι λέξεις είναι συμβατικές και απλές για να περιγράψουν το ξεχείλισμα των συναισθημάτων και τις εκρήξεις των σκέψεων.
Κοιτάζω το ρολόι μου, μια εκείνο και μια εσένα... πως πέρασε η ώρα? Μου φαινόταν χαζή η φράση "χάθηκα στα μάτια σου"... κλισέ ατάκα πεσίματος.. Κι όμως έχει μια αλήθεια. Μια αλήθεια που δε μπορώ να μεταφέρω χωρίς να ακουστώ κι εγώ γραφική. Μια αλήθεια που την ξέρει μόνο όποιος την έχει βιώσει. Το να μπορείς να χάνεσαι για ώρες στα μάτια του άλλου... Να τα βλέπεις να ζαρώνουν όταν χαμογελάει, και να δακρύζουν και να λάμπουν..
Και κοιτάζω μια το ρολόι και μια εσένα... Κι εκείνες οι στιγμές που χαζεύεις τον ουρανό, ή που κοιτάς τα σχέδια που φτιάχνει το πορτατιφ στο ταβάνι κρατάνε πολύ και λίγο μαζί.
Είναι σαν η στιγμή να πολλαπλασιάζεται και να μπορείς ξαφνικά να αξιοποιείς όλες τις αισθήσεις σου στο έπακρο, αλλά να κρατά ελάχιστα σύμφωνα με το χρόνο.
Είναι οι στιγμές που δε θα ήθελα να είμαι πουθενά αλλού... Είναι εκείνες οι στιγμές που σ'αρέσει αυτό που ζεις και το κλειδώνεις μέσα σου, κι αν είχες μια χρονομηχανή θα γυρνούσες πίσω σ΄ αυτές τις στιγμές.
Και κοιτάζω μια το ρολόι και μια εσένα και εύχομαι ο χρόνος να σταματήσει στ' αλήθεια και να μην χρειαστεί να φύγεις

8/27/12

Ου Κρινεις Ινα Μην Κριθεις

Το δυσκολότερο πράγμα στη ζωή μας είναι οι διαπροσωπικές σχέσεις. Οι κώδικες επικοινωνίας που αναπτύσσουν οι άνθρωποι μεταξύ τους ποικιλομορφούν και κανείς μελετητής δεν μπορεί να τους μαζέψει για να βγάλει κανόνες για πετυχημένες σχέσεις με ασφαλή και εγγυημένα αποτελέσματα.

Η σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων είναι δύσκολη πολλές φορές, πόσο μάλλον η σχέση σε αριθμό μεγαλύτερο του δύο. Ναι αγαπητέ αναγνώστη, {καιρό είχα να σε προσφωνήσω έτσι και μου έλειψες!} καλά κατάλαβες θα σου μιλήσω για τα τρίγωνα. Όχι τα hipstero-illuminato-τρίγωνα, ούτε τα τρίγωνα πανοράματος, αυτό το τελευταίο το αφήνω για καμιά από κείνες της μέρες που η λιγούρα δεν έχει όρια. Θα σου πω για τα ερωτικά τρίγωνα.

Όλοι κατακρίνουμε λίγο έως πολύ την απιστία. Φοβόμαστε μην βρεθούμε μπλεγμένοι και χρειαστεί να ταυτιστούμε με το άσμα "Δεν υπάρχει ευτυχία που να κόβεται στα τρία, στην περίπτωσή μας όμως, δεν υπάρχει άλλος δρόμος". Δε θέλουμε να μπούμε στο δίλημμα να διαλέξουμε μεταξύ δύο συντρόφων, ούτε να ξεκινήσουμε διπλή ζωή σαν άλλος batman για να καταφέρουμε να κρατήσουμε και τους δύο. Και σίγουρα πιστεύω κανείς μας δε θέλει να είναι ο κακός της ιστορίας, εκείνος που πηγαίνει και "τρώει" το κορίτσι του πρωταγωνιστή και τον μισούν ολόκληρα cinema ανά τον κόσμο.
Υπάρχουν όμως στιγμές στην ζωή μας που βρισκόμαστε μέσα σε τέτοιες καταστάσεις. Ή φίλοι μας βιώνουν τέτοιες καταστάσεις... κι εμείς έστω και υποσυνείδητα μπαίνουμε στη διαδικασία να κρίνουμε. Γινόμαστε ένα μικρό λαϊκό δικαστήριο λοιπόν η παρεούλα και αρχίζουμε να εξαπολύουμε κατηγορίες.

Εκεί όμως στο τέλος της ημέρας κάθεσαι και σκέφτεσαι..
Ήμουν αντικειμενικός κριτής? Είχα μπροστά μου όλα τα στοιχεία του εγκλήματος? Ήμουν πολύ σκληρός ή επιεικής? Έστειλα έναν αθώο φυλακή?

Η αλήθεια είναι πως ποτέ κανείς δεν ξέρει τι συμβαίνει στην πραγματικότητα πίσω από τις κλειστές πόρτες ενός σπιτιού! Εκεί που στις κοινωνικές συναναστροφές βλέπεις ένα ζευγάρι χαμογελαστό και μες τις γλύκες, στο σπίτι μπορεί να μη μιλιούνται μέχρι και να παίζουν μπουνιές. Εκεί που βλέπεις ένα ζευγάρι μέσα στην ένταση και τις μικρο-εκρήξεις, που τσακώνεται δημοσίως και δίνει "λαβές για σχόλια" στους γύρω μπορεί να υπάρχει ο πιο παθιασμένος έρωτας και στο τέλος της ημέρας, στο κρεβάτι τους να κοιμούνται ακόμα αγκαλιά. Βέβαια τα φαινόμενα δεν απατούν πάντα. Υπάρχουν περιπτώσεις που ό,τι βλέπεις αυτό και είναι. Αλλά όλα είναι πιθανότητες. Και μόνο με πιθανότητες δεν ευσταθεί κατηγορία

Θα σου πω λοιπόν μια ιστορία και θα σε αφήσω να βγάλεις συμπεράσματα.. Ορίστε μέχρι και παραμυθάκια σου λέω αγαπητέ αναγνώστη!

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πριγκιποπούλα. Δεν της έλειψε ποτέ τίποτα και δεν είχε μάθει το όχι.
Στο βασίλειο του μπαμπά της έρχεται να δουλέψει κατά καιρούς όλος ο φτωχός κόσμος της αυτοκρατορίας και ο βασιλιάς που ήταν φιλεύσπλαχνος, δεχόταν πάντα να δώσει δουλειά. Στο βασίλειο αυτό, στο κάστρο που έμενε η πριγκίπισσα ήταν μια ακόμα πανέμορφη φτωχή κοπέλα που δούλευε στο  μαγειρειό. Επειδή ήταν όμορφη προσπαθούσε να εκμεταλλευτεί αυτό το δώρο της φύσης στο έπακρον και έκανε σχέσεις με διάφορους συμβούλους του βασιλιά, μπας και παντρευτεί και γλιτώσει από τη φτώχεια και τη μιζέρια. Μια μέρα έρχεται και πιάνει δουλειά ως κηπουρός στο βασίλειο ένα όμορφο παλικάρι. Ήταν ο καρδιοκατακτητής του βασιλείου ολόκληρου, ξακουστός σε όλες τις αυτοκρατορίες. Καμιά οικογένεια δεν του έδινε την κόρη της, κανείς δεν τον ήθελε κοντά του. Ήταν το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη της εποχής. Η μικρή μαγείρισσα τον είδε, της άρεσε αλλά ήξερε πως δεν πρόκειται να της προσφέρει ποτέ τίποτα. Ο κηπουρός ήξερε πως είναι η πιο όμορφη κοπέλα που είχε δει αλλά ποτέ δε θα μπορούσε να μείνει πιστός σ αυτήν. Παρόλαυτά ένα ειδύλλιο ξεκίνησε. Κι οι δυο προσπαθούσαν να το αρνηθούν και να συνεχίσουν να λειτουργούν με βάση την ορμή και το ένστικτό τους και παράκουγαν την καρδιά τους. Σύντομα όμως κατάλαβαν πως δεν μπορούσαν να μείνουν ο ένας μακριά από τον άλλο. Όλα πήγαιναν καλά, μέχρι που η πριγκιποπούλα που δεν είχε ακούσει ποτέ το όχι, έμαθε για τον πανέμορφο κηπουρό. Ξεκίνησε με μιας να τον συναντήσει. Την ειδοποίησαν για την μικρή μαγείρισσα αλλά είπε πως δεν της καίγεται καρφί. Της θύμισαν πως την επόμενη μέρα ερχόταν να τη ζητήσει σε γάμο ο πρίγκιπας που έλεγε πως αγαπούσε από το διπλανό βασίλειο αλλά αδιαφόρησε.Κατέβηκε στον κήπο Και τότε η κοπέλα που δεν άκουσε ποτέ το όχι, γνώρισε το αγόρι που δεν έλεγε ποτέ όχι σε μια γυναίκα. Σπίθες πετάγονταν από τα μάτια τους. Γρήγορα χάθηκαν μέσα στο δάσος.
Κι εκεί που ήταν έτοιμοι να... εκφράσουν τον ενθουσιασμό τους, πλησιάζοντας ένα θάμνο, ο κηπουρός είδε τη μικρή μαγείρισσα να φιλιέται με τον αδερφό της πριγκιποπούλας που δεν είχε ακούσει ποτέ το όχι.


Και πες μου τώρα εσύ με ποιόν ταυτίστηκες από την ιστορία να σου πω τί άνθρωπος είσαι. Ή μάλλον καλύτερη ερώτηση. Πες μου ποιός ήταν ο καλός της ιστορίας... και μη μου πεις ο αδερφός της πριγκιποπούλας γιατί μια σκηνή μετά βίας είχε! Μην εκπλήσσεσαι αγαπητέ και φίλτατε αναγνώστη. Σε αρκετές περιπτώσεις κανείς και όλοι μαζί συνάμα φταίνε για τέτοιες καταστάσεις. Και δεν ξέρεις ποιόν να κατηγορήσεις και σε ποιόν να δώσεις δίκιο. Δεν ξέρεις αν αξίζουν όλοι φυλακή ή να τους αφήσεις να ζήσουν τη δραματική ζωή τους μακριά από σένα. Μακριά για να μη σε αγγίξουν η ψευτιά και η υποκρισία τους, ούτε ο κυνισμός τους. Δεν με ενοχλεί τίποτα περισσότερο από το να βλέπω γύρω μου κόσμο να ξεφτιλίζει αξίες όπως έρωτας, αγάπη, σχέση. Δε με ενοχλεί τίποτα περισσότερο από το να βλέπω κόσμο να είναι τόσο κακός ώστε να μπορεί να σε κοιτά στα μάτια και να σου λέει ψέματα. Γιατί κάτι τέτοια άτομα με τέτοιες αντιλήψεις μας έχουν φτάσει να μην εμπιστευόμαστε και να είμαστε καχύποπτοι, να φοβόμαστε να ερωτευτούμε και να τρέμουμε να αφεθούμε να αγαπήσουμε.
Ξέρω πως διάλεξα ένα τραβηγμένο σενάριο να παρουσιάσω και δεν εννοώ σε καμία περίπτωση πως τα άτομα που βιώνουν την απιστία την αξίζουν γιατί έχουν κάνει κι αυτά την κουτσουκελίτσα τους. Απλά ήθελα να πω κάτι ακραίο για να σου δείξω φίλε αναγνώστη πως η κοινωνία μας είναι αρκετά σάπια. Ξυπνάμε γρήγορα, τρώμε γρήγορα, δουλεύουμε γρήγορα, αγαπάμε γρήγορα, κάνουμε σεξ στα γρήγορα, και ξεχνάμε ακόμα πιο γρήγορα.. Οπότε την επόμενη φορά που θα μπεις έστω και υποσυνείδητα στη διαδικασία να πάρεις το μέρος ενός εκ των ατόμων που απαρτίζουν ένα ερωτικό τρίγωνο θυμήσου την μικρή μου ιστορία. Ποτέ δεν ξέρεις.

Συμφωνώ πως πρέπει να κυνηγάμε τα θέλω μας και πως αν η ζωή μας ήταν μια ταινία θα έπρεπε να παλέψουμε να κατακτήσουμε το κορίτσι και να την πάρουμε από τον κακό απαίσιο σύντροφό της που δεν την εκτιμά. Αλλά για πες μου. Είσαι σίγουρος πως ο άλλος είναι κακός? Είσαι σίγουρος πως κάνεις το σωστό κυνηγώντας κάποιον δεσμευμένο? Στην ταινία της ζωής του "κακού" όμως εσύ είσαι το τέρας που του έκλεψε τον έρωτα κι εκείνη η σκύλα που τον πρόδωσε και τον έκανε να μισήσει όλες τις γυναίκες.
Ίσως σε ένα ζευγάρι ο ένας να μην είναι ο κατάλληλος για τον άλλο, αλλά μέχρι να το συνειδητοποιήσουν και οι δυο κανείς δεν έχει δικαίωμα να μπει ανάμεσά τους.

Κι όσο για σένα, ναι εσένα τον αναποφάσιστο, που το παίζεις δίπορτο και δώστου! Το να είσαι μπερδεμένος είναι λογικό. Αλλά κράτα αποστάσεις και αποφάσισε, μην παίζεις με τα συναισθήματα των γύρω σου γιατί φίλε σου έχω νέα. Karma is a bitch and I thank the Universe for that! (είμαι κ άθεη μην ξεχνιόμαστε!)

Και κάποιος θα γυρίσει να μου πει : Celina ή Ελένη ή Περήφανο Articuno {το αγαπημένο μου} γιατί τόση μαυρίλα και απαισιοδοξία?
Και θα του απαντήσω : Γιατί αυτή βλέπω γύρω μου και τρέμει το φυλλοκάρδι μου.

Κατέληξα σε ένα συμπέρασμα με τον καιρό. Να εμπιστεύεσαι, να μη φοβάσαι, τα λάθη είναι μέσα στη ζωή και η προδοσία στο πρόγραμμα. Μην κλείνεσαι στη φούσκα σου για να μην πληγωθείς γιατί τότε δε θα ζήσεις. Κάθε λάθος είναι ένα μάθημα και ένα βήμα πιο κοντά στον άνθρωπο που καταλήγουμε να είμαστε. Δε μπορώ να σου υποσχεθώ πως ο δρόμος δεν είναι επίπονος, δεν μπορώ να σου υποσχεθώ πως θα βρείς την τέλεια γαμάτη life changing σχέση που θα κρατήσει για πάντα γιατί οι πιθανότητες να τη βρεις είναι όσες ένα βέλος να σκάσει ακριβώς στη μύτη ενός άλλου την ώρα που και τα δυο σχίζουν τον αέρα με ταχύτητα. Γιατί λοιπόν να μπεις στη διαδικασία? Γιατί η φυσική δεν αποκλείει πως αυτά τα δύο βέλη θα συναντηθούν, απλά πως πιθανολογικά είναι δύσκολο :D

1/13/12

What's in it for me?

Ανυπομονησία. Διακατέχει κυρίως τα παιδιά, γιατί οι ενήλικες μαθαίνουν να καταπιέζουν τον εαυτό τους για να προσαρμοστούν στη ζωή των μεγάλων! Είναι αυτό το συναίσθημα που σε πιάνει όταν βλέπεις τα δώρα κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο να μαζεύονται όσο περνούν οι μέρες, κι εσύ να μην μπορείς να τα ανοίξεις μέχρι τις 25 Δεκέμβρη. Κι αυτά τα άτιμα, σα να σου φωνάζουν "έλα άνοιξέ μας...", και περνάς δήθεν τυχαία δίπλα από το δέντρο, ρίχνεις κλεφτές ματιές και όταν δεν κοιτάζει κανείς πιάνεις κάθε κουτί στα χέρια σου, το σηκώνεις και το κουνάς για να μαντέψεις τι μπορεί να κρύβει. Κάποια στιγμή, όταν η μεγάλη μέρα σχεδόν έχει φτάσει, νιώθεις πως δε μπορείς να κρατηθείς άλλο και ανοίγεις το μεγαλύτερο κουτί. Θα έκανες όμως το ίδιο αν σου έλεγαν πως αν το ανοίξεις πριν την ημέρα των Χριστουγέννων το δώρο θα αυτοκαταστραφεί?
Η ανυπομονησία όμως γεννά και προσδοκίες. Φαντάζεσαι πως το κουτί κρύβει το δώρο που πάντα ήθελες, και χαίρεσαι που εισακούσθηκαν τα παρακάλια και οι προσευχές σου, ή σκέφτεσαι πως μέσα βρίσκεται κάτι τόσο μαγικό που ξεπερνά τα πιο τρελά σου όνειρα. Τι γίνεται όμως όταν ανοίξεις το κουτί και βρεις ένα ζευγάρι μάλλινες κάλτσες?
Κάπως έτσι είναι και οι ανθρώπινες σχέσεις. Γνωρίζεις ανθρώπους και ενθουσιάζεσαι και βιάζεσαι να τους βάλεις στη ζωή σου. Η ανυπομονησία σε κάνει να μπαίνεις γρήγορα και απερίσκεπτα μέσα σε σχέσεις ή ακόμα χειρότερα να βιάζεις καταστάσεις καταστρέφοντας τα πάντα, και στο μεταξύ οι προσδοκίες που έχουν δημιουργηθεί μέσα σου, σε κάνουν να έχεις υπερβολικές και παράλογες απαιτήσεις.
Πιο είναι όμως το σωστό και το ιδανικό άραγε? Να είμαστε αποστασιοποιημένοι μέχρι να σιγουρευτούμε για το ποιόν έχουμε απέναντί μας ή να αφηνόμαστε στη στιγμή και το συναίσθημα? 
Ας πάμε βήμα βήμα. Αγόρι γνωρίζει κορίτσι και κορίτσι γνωρίζει αγόρι. Αν βιαστούν να πάνε στο επόμενο στάδιο τη γνωριμία τους, ίσως καταστρέψουν τη στιγμή, ίσως βιαστούν να προχωρήσουν τη σχέση τους πριν καν ξέρουν ο ένας τον άλλον. Από την άλλη αν κάνουν αργά και σταθερά βήματα, αφήνοντας το χρόνο να δείξει και τις καταστάσεις να τους οδηγήσουν, αυτό δε δείχνει μια έλλειψη ενδιαφέροντος και επιθυμίας? Μετά υπάρχει και η περίπτωση να μη συγχρονιστούν οι δύο μας πρωταγωνιστές και να εφαρμόσουν διαφορετική προσέγγιση ο καθένας. Ε τότε διαλύθηκαν τα πάντα. Αν το αγόρι κάνει πολύ γρήγορα κίνηση, θα φανεί player κι ότι δεν βλέπει σοβαρά την κατάσταση, αν πάλι αργήσει πολύ τότε θα φανεί πως δεν ενδιαφέρεται. Αν η κοπέλα κάνει γρήγορα κίνηση..... Ώπα.. Παίζει κι άλλη παράμετρος εδώ. Αν η κοπέλα κάνει κίνηση για κάποιους αυτό σημαίνει και το τέλος των πάντων. Μεγάλο μέρος του ανδρικού πληθυσμού ακόμα και σήμερα δηλώνει πως του αρέσει ο ρόλος του κυνηγού και απογοητεύεται από τις κοπέλες που παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους. Ας πιάσουμε όμως την περίπτωση που έχουμε να κάνουμε με αγόρι που δε νιώθει τον ευνουχισμό από μια απλή προσέγγιση. Αν η κοπέλα κάνει γρήγορα κίνηση, σημαίνει πως ψάχνεται για σχέση και είναι "σκαλωμένη γκόμενα" απ αυτές που γαντζώνονται πάνω σου και γίνονται θηλιά στο λαιμό. Αν αργήσει να κάνει κίνηση τότε πάλι δείχνει έλλειψη ενδιαφέροντος.
Ίσως τελικά το ιδανικό να είναι να μπορείς να καταλάβεις ποιόν άνθρωπο έχεις απέναντί σου, τί του αρέσει και τι όχι, να συντονιστείς στους ρυθμούς του, ή ακόμα καλύτερα, με κάποιο μαγικό τρόπο να έχετε τους ίδιους ρυθμούς και να κινείστε στο ίδιο μήκος κύματος. Για να τον γνωρίσεις όμως, πρέπει να περάσεις χρόνο μαζί του, άρα δεν είσαι ανυπόμονος και αυθόρμητος, είσαι αποστασιοποιημένος με κίνδυνο να φανείς αδιάφορος!
Όποιο δρόμο κι αν ακολουθήσεις πάντως, όποια τακτική και να εφαρμόσεις, δε θα μπορέσεις ποτέ να ξεφορτωθείς την εικόνα που έχεις φτιάξει στο μυαλό σου για το αντικείμενο του πόθου σου. Μπαίνεις σε μια παράλληλη πραγματικότητα όπου ο άνθρωπος που σε ενδιαφέρει έχει όλα όσα ψάχνεις στο άλλο σου μισό, και σιγά σιγά γνωρίζοντάς τον έρχεσαι πιο κοντά στην πραγματικότητα, τις περισσότερες φορές διαπιστώνοντας πως έχεις πέσει έξω. Πάντα περιμένεις πράγματα από τους άλλους. Από τη σχέση σου, από τους φίλους σου, από την οικογένειά σου. Περιμένεις συνέχεια να κάνουν την παραμικρή κίνηση για να σε γυρίσουν στο παράλληλο σύμπαν και στην εικόνα που έχεις φτιάξει γι' αυτούς. Ακούγεται πολύ λάθος αυτό, αλλά νομίζω ισχύει. Και οι φορές που λέμε πως αγαπάμε κάποιον γι αυτό που είναι, ισχύουν μόνο όταν η εικόνα του μέσα μας ταυτίζεται με την πραγματικότητα.
Δυστυχώς δεν μπορώ να καταλάβω το πως κινείτε ο κόσμος γύρω μου, και ίσως επαναλαμβάνομαι στην προσπάθειά μου να βγάλω άκρη. Το καλό όμως με όλα αυτά είναι πως δεν παραιτούμαι από τους ανθρώπους γύρω μου, πως έχω πάντα προσδοκίες απ' αυτούς και πως δεν αρνούμαι την παιδική ανυπομονησία μου :)

PS. μερικές φορές αναρωτιέμαι πόσο κακό θα ήταν να πεις απλά αυτό "if i said my heart was beating loud if we could escape the crowd somehow if i said i want your body now would you hold it against me?"